Profil de usagiTell Me the True, Did Yo...PhotosBlogListesPlus  |  Outils Aide |
|
Tell Me the True, Did You Ever Love Me?Patcharin Kunna 26 mai I don't like your girlfriend~*จู่ๆ ก็ชอบเพลงนี้
แม่ง...เกิดสะใจตูซะงั้นเลยนั่งแปล
ได้ประมาณนี้แหล่ะ
GIRLFRIEND : AVRIL LAVIGNE
...
เมื่อวานพ่อมาหาอ่ะ
ไปกินข้าวด้วยกัน
ดูไม่เคยเลยที่จะต้องตักกับข้าวให้พ่อ
มันรู้สึกแปลกๆแต่ก็ดีใจ
แถมตูยังนอนกอดพ่อด้วย
พ่อแก่ไปเยอะเลยอ่ะ
โทรมและผอมลง
มันทำให้ตูยิ่งอยากจบเร็วๆ
เรื่องลงทะเบียนก็พาให้ตูเซ็งจนได้
ทั้งๆที่คิดว่าไม่มีปัญหา
แต่มันก็เกิด
อะไรนักหนาก็ไม่รู้
ตูเข้าใจไอ้ส้มเลยตอนที่มันต้องลงให้ทุกคน
นี่ขนาดลงไปไม่กี่อันเองนะ
ตูได้เรียนน้อยก็ดี
จะได้มีเวลาทำงาน
คงให้พ่อส่งมาไม่เท่าไหร่หรอก
ตูจะพยายามทำงานด้วย
สงสารพ่อว่ะ
สิ้นเดือนจะกลับบ้าน
ไปหาน้าๆ ที่ปทุมฯมา
จำไม่ค่อยได้ โดยเฉพาะหลานๆ
ง่า
แล้วเจอกันอีกเน้อ
เจอกันเปิดเทอมนะ
... 5 mai Universiade 2007~*KAZAKSTAN
งานกีฬามหาวิทยาลัยโลกในอีกไม่กี่เดือนที่ประเทศไทยได้เป็นเจ้าภาพนั้น
เริ่มเตรียมงานในหลายๆ ด้าน โดยเฉพาะเจ้าหน้าที่
ตูเองก็เป็นหนึ่งในนั้น
ดูแลนักกีฬาทีมชาติต่างๆ
เหมือนชะตาฟ้าลิขิตให้ตูต้องทำ
เพราะตูปฏิเสธไปหลายๆ รอบมาก
แต่เค้าก็ยังโทรมาตามอีก
ต้องลำบากลางาน
เดินทาง
เสียตังค์
แต่ก็ไม่เป็นไร
เหมือนไปช่วยชาติ หาประสบการณ์ และได้เงินด้วย
ตื่นนอนตั้งแต่ตี 4 กว่า
ก็มันไม่หลับ แถมกังวลว่าจะไปทันมั้ย
จะไปถึงได้ยังไง
และได้ประเทศอะไร
และมันก็เกิดเรื่องราวมากมาย
ที่ทำให้รู้สึกดี และแย่ด้วย
ที่รู้สึกดีก็คงเป็นเพราะเพื่อนที่ไปด้วยกันสนุกดี
ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้สนิทสนมเท่าไหร่นัก
ไปกันทั้งหมด 4 คน
มีตู แม๋ว วิยาเอกเฟร้นช์ และน้องจิงโจ้
ไปเกือบ 6 โมงครึ่ง ว่าจะหลับ
แต่ก็นั่งโม้กับแม๋วตลอดทางเลย
ถึงอ่อนนุชก็เกือบ 7 โมงครึ่ง ไปต่อ BTS
ถึงสนามกีฬาแห่งชาติที่น้องจุไปรออยู่แล้วเกือบ 8 ครึ่ง
ต้องขอบคุณน้องจุมากที่นั่งไปเป็นเพื่อนจนถึงที่ธรรมศาสตร์เกือบ 9 โมง
แล้วหญิงก็ตามไปสมทบทีหลัง
แล้วก้เจอน้องเป้าด้วย
สรุปแล้วมหาวิทยาลัยบูรพาที่ไปก็เกือบ 25 คน
แต่กระจัดกระจายกันไม่เหมือนที่อื่นที่ไปกับรถมหา'ลัย
เริ่มแรกเค้าก็พูดเรื่องความเป็นมาอะไรแบบนั้น
แต่เด็กม.บูนั่งหลับกันเกือบหมด
ก็มันง่วงนี่หว่า
ตอนเที่ยงก็พักกินข้าว
เอร็ดอร่อยใช้ได้ แต่ก็ไม่เบิ้ล
เพราะตูกินพายแล้ว 2 ชิ้น
แต่ขนข้าวกลับมา 2 กล่อง
กะจะกินตอนเย็น
ตอนบ่ายเป็นช่วงเวลาที่ระทึกจิดใจ
เพราะเราจะต้องเลือกประเทศที่ต้องไปดูแล
มีเกือบ 150 ประเทศ
พอดีไปเจอเด็กรามก็เลยคุยกันสนุกดี
ก็มีเพื่อนใหม่เยอะ
แถมชอบฟุตบอลอีกต่างหาก
ในใจตูนั้นมีเพียงทีมเดียวที่อยากไปอยู่
ก็คือเนเธอร์แลนด์
แต่ก็มีเหตุให้ต้องพลาดไปอย่างน่าเสียดาย
ดีที่ไม่มีคนอยู่เยอะ
ตูก็เลยไม่ค่อยเป็นไร
ในใจก็พยายามคิดว่า
เออ
ไม่เป็นไรก็ได้นะ
ประเทศไหนก็เอา
บางทีมันอาจจะไม่ได้เลวร้ายก็ได้
สุดท้ายก็ต่อคิวได้
ประเทศคาซัคสถาน
จะว่าดีก็ดีตรงที่เป็นพวกแขกขาว
จะว่าไม่ดีก็กลัวว่าเค้าจะอารมณ์ร้ายกันหน่ะ
ตูเลือกที่จะขอดูแลทีมนักฟุตบอล
เพราะตูถนัดที่สุด
อย่างน้อยถ้าเค้าเล่นกะฮอลแลนด์
ตูก็ได้ตามเชียร์ได้แน่ๆ
ทำไมตูถึงยังรักฮอลแลนด์ไม่เปลี่ยนนะ
และรู้ตัวว่าตูไม่อยากเปลี่ยนด้วยหล่ะ
ไม่มีทาง
สรุปก็คือ
ตูต้องดูแลนักกีฬาฟุตบอลของคาซัคสถาน
คาดว่าคงต้องพยายามหน่อยละกัน
เพื่อชาติและตัวเราเอง
ประสบการณ์ชีวิตมันไม่เข้ามาหาเราง่ายๆ หรอก
ถ้าหากเราไม่ขวนขวายเข้าหามันเอง
ใช่มะ
สู้ๆ
คาซัคสถาน
ถึงความคิดก่อนหน้านี้ของตูจะเป็นยังไง
แต่ตอนนี้เอาใจช่วยละกันนะ
ถึงจะน้อยกว่าเนเธอร์แลนด์ก็ตาม
แล้วเจอกัน
...
เงินเดือนออกแล้ว
งือ
มากมายกับรายจ่าย
พยายามประหยัดอยู่นะ
เดือนนี้ต้องทำให้ได้
สู้ๆ
30 avril Life is uncertain~*เหมือนเคยได้ยินมานานแล้วว่า
ชีวิตนี้ไม่แน่นอน
ก็จริงอย่างที่เค้าว่าหล่ะมั้ง
ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้หรือชั่วโมงหน้าชีวิตเราจะเป็นอย่างไร
ไม่มีใครตอบได้
แม้แต่ตัวเราเอง
คนเรานี่น่าสงสารจริงๆ นะ
เกิดมาก็ไม่ง่าย
สเปิร์มตัวเราต้องต่อสู้กับพี่น้องอีกนับล้านๆ ตัว
เกิดมาเติบโตก็ต้องต่อสู้กับคนอีกนับร้อยนับพัน
ตั้งแต่เกิดจนชีวิตดับสิ้น
ทำไมจู่ๆ ฉันถึงต้องมาพูดเรื่องแบบนี้นะ
เวลาที่มีความเศร้าจนแทบจะทนไม่ไหวทีไร
ไม่รู้ว่าทำไมถึงส่งความรู้สึกนี้ไปให้พ่อกับแม่ได้ไม่รู้
พอได้ยินเสียงท่านโทรมาถาม
บางครั้งอยากจะร้องไห้กับท่าน...แต่ทำไม่ได้
ไม่อยากให้ไม่สบายใจ
บางครั้งต้องทำท่าทาง น้ำเสียงร่าเริง เพื่อปกปิดอาการเศร้าสร้อย
หรือปกปิดความเจ็บปวดที่สุมตัว
มันทรมาน
แต่ดีกว่าให้ท่านทั้ง 2 มาทรมานไปกับเรา
ไม่เป็นไร
ฉันร้องไห้คนเดียวได้
หากว่าฉันจะต้องเป็นอะไรไปจากนี้
ขอหยุดไว้ก่อนได้ไหม
ขอให้ฉันเรียนจบ
กลับไปทำงานทดแทนคุณพ่อแม่ และแผ่นดินก่อนได้ไหม
จากนั้นฉันจะเป็นยังไง
ฉันจะไม่ขัดขืนเลยแม้แต่น้อย
แม้แต่การหมดสิ้นลมหายใจ
ฉันขอร้องใครบนโลกใบนี้ได้บ้างนะ...
สาธุ
... 14 avril My satisfied grade and Songkran Festival~* >_<
ยิ้มระรื่น~*
เกรดออกแล้ว
ครบทุกตัว
ก็อย่างที่เห็นนะ ปลื้มใจกับหลายๆ วิชาที่กว่าจะได้มาช่างยากลำบาก
ภูมิใจกับเกรดเทอมนี้จริงๆ
แม้จะไม่ค่อยสูงเท่าไหร่
หรือแม้จะเซ็งในบางวิชาก็ตาม
แต่ก็ถือว่าทำดีที่สุดแล้ว
ไม่เคยได้ A เยอะมากเท่าครั้งนี้เลยนะ
คิดว่าเพื่อนๆ ก็คงได้เกรดเยอะๆเหมือนกัน
ดีใจนะ...ดีใจจริงๆ
...
วันก่อนอีแอนโทรมา
แต่ตูง่วงชิบหาย
ลืมตาไม่ขึ้น
พอดีพลอยมาเล่าให้ฟังเรื่องไอ้ส้ม
ก็สงสารนะ เพราะตูก็โดนมาบ้างเหมือนกัน
เอาหล่ะ
สู้ๆนะ
เพราะตูเชื่อว่าตอนนี้สูทั้งสองคนต่างก็กำลังต่อสู้เหมือนกัน
เวลามันมักจะผ่านไปเร็วเสมอ
ว่ามั้ยล่ะ
คิดถึงและเป็นห่วงมากมาย
...
สงกรานต์ตูก็ทำงานไปเหอะ
ได้ 2 แรงนี่หว่า
โหย แต่ตูคงไม่มีแรงไปเที่ยวแน่ๆ เลยอ่ะ
เพราะกำลังลุ้นอยู่ว่าจะมีเงินใช้หรือเปล่า
เบื่อว่ะ
ว่าป่ะ
เปลี่ยนธีมใหม่ให้กับบล็อก
ตอนแรกว่าจะเอาที่มันคัลเลอร์ฟูลกว่านี้
แต่มันก็รู้สึกขัดๆ
ก็เลยเปลี่ยนเป็นดอกไม้นี้แทนละกัน
เหมือนเสื้อที่เขาใส่กันนั่นแหล่ะ
เนาะ
ตูว่าอากาศที่บางแสนนี่มันเกือบจะเหมือนที่อังกฤษเข้าทุกวันแล้วหล่ะ
อยู่ดีๆ ฝนก็ตกลงมาซะงั้น
ร้อนแทบตับแตก อยากเล่นสงกรานต์จะตายอยู่แล้ว
พอพูดเสร็จ
เมฆสีดำลอยครึ้มมาเชียว
ตูเบื่อ
เลยทำให้อารมณ์ที่จะเล่นนั้นหมดลงพริบตา
ก็เลยปะพรมกันเล็กน้อยใน 7-11 นั่นแหล่ะ
แค่นี้ก็ได้มั้ง
เมื่อไหร่จะเปิดเทอมว้า
อยากเรียนแล้วเนี่ย
คิดถึงทุกคนนะ
แล้วก็
สุขสันต์วันปีใหม่ไทยค่ะ
ไหว้งามๆ เจ้า~*
3 avril I'm sorry, I forgot~*ลืมจริงๆนะ!!!!!!!!
ตูอยากจะตบกะโหลกตัวเองเมื่อได้รู้ว่าตูลืมวันเกิดมาร์ก
พอปุ๋ยทักเท่านั้นแหล่ะ ตูอยากจะร้องไห้ขึ้นมาทันใด
ไอ้ที่ว่าเหนื่อย มันก็จริงอยู่
แต่ถึงขนาดลืมมาร์กเนี่ย ตูไม่เคยเป็น
บ้าบอจริงๆเลยนะตูเนี่ย
ว่าแล้วก็ขอโทษนะคะมาร์ก
สุขสันต์วันเกิดค่ะ
อยากเจอจังเลย
เมื่อไหร่จะได้เจอกันนะเนี่ย
จะให้รอไปอีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ฮู้
....
เกรดออกมาแล้วบางตัว
เฮ่ย
ผิดหวังกะวิชาอีตาทอมที่สุด
แมร่ง
สาดดดดดดดดดดดดดดดดดด
น่าเบื่อจริงๆเลยนะมรึงเนี่ย
เบี่ย
แต่โดยรวม วิชาอื่นๆก็โอเคนะ
ได้ A มาก็หลายตัว
เย้ได้แบบไม่เกินเลย
...
ต้องขึ้นเครื่องแล้ว
เหนื่อยจัง
แต่ก็สนุกดีนะ
ก็มีอึ้งๆกันบ้างตอนที่ตูพูดอังกฤษกับฝรั่งได้
มีเอ๋อกันนิดหน่อย
ฮู้
แค่นี้เอง
วันแรกคิดตังค์ผิดไป 40 บาท
เซ็งจิตชิบ
ก็พยายามต่อไปแล้วกัน
คงได้แต่บอกตัวเองอย่างนี้ใช่มะ
มันก็เหนื่อยนะเวลาทำงาน
เหนื่อยที่เราต้องมาอยู่กับใครที่นิสัยและความคิดไม่เหมือนเรา
ต้องปรับตัว
อีกอย่างหนึ่งก็คือ
การชิงดีชิงเด่น และนินทากาเล
อันนี้ไม่เถียงว่าที่อื่นไม่มี
แต่ที่นี่น่ากลัวกว่าที่คิดไว้
เปลือกนอกเวลาใส่หน้ากากนี่มันดูดีนะ
แต่พอลับหลังเนี่ย เน่าเฟะ
น่าสงสารคนพวกนั้นจัง
การทำงานก็ดีอย่างนี้แหล่ะ
ทำให้เราเจอคนมากหลาย
รู้จักปรับตัว
อีกอย่าง ทำให้เรารู้จักนิสัยคนได้ด้วย
พูดเหมือนประสบการณ์เยอะนะตูเนี่ย
...
คิดถึงเพื่อนๆว่ะ
อยากโทรไปหา ไปคุยหรือเล่าให้ฟังก็ไม่มีเวลา
ดีที่ได้พลอย ปุ๋ย แล้วก็คุณตาล
เป็นเพื่อนกันนี่มันดีจริงๆนะ
ว่าแล้วไอ้ 2 ตัวที่ไปเมกามันจะเป็นไงมั่งนะ
อยากรู้ข่าวมันจัง
คิดถึงนะเว้ย
วันนี้ต้องไปซื้อเสื้อลายดอกไม้สวยสดใสรับปีใหม่ไทย
ได้มา 2 ตัว
สวยดีอ่ะ
ต้องใส่ไปทำงานให้เข้ากับเทศกาล
สงกรานต์ไม่ได้หยุด
ก็ดีแล้ว เพราะได้ค่าแรง 2 เท่า
อีกอย่าง หยุดก็ไม่รู้จะไปไหนเพราะพลอยลงภูเก็ต
เหงาว่ะ
อยากกลับบ้านก็คนเยอะชิบ
อาจจะกลับตอนก่อนเปิดเทอมก็ได้
อันนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันนะ
เป็นเรื่องของอนาคต
ช่วงนี้กำลังบ้าเพลงของนาราอยู่
ความคิดไม่มีเสียง
ฟังแล้วมันดูเศร้าๆไงไม่รุ
ทั้งๆที่ไม่ได้มีเรื่องแบบนั้นเลยนะ
แต่มันรู้สึกสะเทือนใจกับเสียงของนารา
เฮ้อ
ความคิดไม่มีเสียง
เรียกเธอไม่ได้ยิน
...
ไม่น่าเชื่อว่าตูจะได้เจอกับกอล์ฟ-ไมค์
เหอๆ
ไปกันเรื่อยๆที่ตึกคอมแล้วก็มาต่อที่โรบินสัน
ได้ยินเสียงกรี้ดก็เลยตามไป
เหอๆ
เป็น 2 หนุ่มนั้นได้ไงไม่รุ
ตาลกับปุ๋ยตามกรี้ดไปแล้ว ตูไม่รู้จะทำยังไงก็เลยตามไปเฉย
555+
ตลกดีจัง
ก็น่ารักดีนะ
แมร่งวิ่งตามกันไปแล้วก็หายไปพร้อมแสงสว่าง
เหอๆ
เหมือนในหนังไงไม่รุ
ตูเพิ่งเคยเจอความรู้สึกแบบนี้
มันแปลกๆดีแต่ก็ดีนะ
อยากเจอมาร์กจัง
เฮ่อ...แวะมาเรื่องนี้ได้ไงเนี่ย
คิดถึง
...
เปิดเทอมเมื่อไหร่วะ
อยากเรียนแล้วๆ
ลัลล้า~
I miss you everybody. |
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
